ज्ञानोबा माउलींचा भाषेचा दिवा आजही तेवत आहे. तुकोबा माउलींची भक्तीची भाकरी संपत नाही. नामदेवरायांचे शब्द उत्कट भावावस्थेची अनुभूती देतात. या थोर कवींचे शब्द माणसांना जोडतात, सत्याचा शोध घ्यायला प्रेरित करतात. त्यांचे थोरपण सूक्ष्म निरीक्षण, जीवनाबद्दलची आस्था आणि चिंतनशीलतेतून आले आहे. हे शब्द आजही वाचकाला सुखद अनुभूती देतात.
ज्ञानोबा, तुकोबा आणि नामदेवराय यांसारख्या महान संतांनी आपल्या शब्दांनी मराठी भाषेला आणि भक्तीला अजरामर केले आहे. ज्ञानोबा माउलींनी तीनशे वर्षांपूर्वी लावलेला भाषेचा दिवा आजही तेवत आहे, तर तुकोबा माउलींनी दिलेली भक्तीची भाकरी तीनशे शहात्तर वर्षांनंतरही संपलेली नाही. नामदेवरायांचे शब्द सहाशे शहात्तर वर्षांनंतरही उत्कट भक्तीची अनुभूती देतात. त्यांच्या शब्दांतील देव आजही वाचकांच्या डोळ्यातून अश्रू आणतो. हे संत केवळ कवी नव्हते, तर त्यांनी आपल्या शब्दांनी लोकांना करुणा, प्रेम, अहिंसा आणि शांततेकडे नेले. त्यांची महानता सूक्ष्म निरीक्षण, जीवनावरील आस्था, उत्स्फूर्तता, भावात्मकता, अनुभवनिष्ठा, कल्पनाशक्ती आणि चिंतनशीलतेतून येते.
ज्ञानोबा माउलींनी लावलेला भाषेचा दिवा आजही तेवत आहे. तुकोबा माउलींनी दिलेली भक्तीची भाकरी आजही संपलेली नाही. नामदेवरायांचे शब्द आजही उत्कट भक्तीची अनुभूती देतात. त्यांच्या शब्दांमध्ये देव दडलेला आहे, म्हणूनच इतकी वर्षे झाली तरी हे शब्द वाचताना डोळ्यातून पाणी थांबत नाही. कीर्तनात समाधीचे अभंग म्हणताना माउलींचा गळा भरून येतो आणि वारकऱ्यांच्या डोळ्यातून अश्रू वाहतात.नामदेवराय ज्ञानोबा माउलींना शोधत होते, जसे हरवलेल्या आईला पाडस शोधते. रडून थकलेले मूल अंगाई ऐकून झोपी जाते, तसेच हे शब्द मनाला शांती देतात. शिवबांनी प्रतिज्ञेचे शब्द उच्चारले आणि मावळे स्वातंत्र्यासाठी प्राण द्यायला तयार झाले. भगवान बुद्धांचे शब्द ऐकून अंगुलीमाल हिंसेचा मार्ग सोडून दिला. शब्दांचा देव माणसाला करुणा, प्रेम, अहिंसा आणि शांततेकडे घेऊन जातो.
तुकोबा माउली आपल्याला आर्ततेच्या सर्वोच्च अवस्थेची अनुभूती देतात. माणसांना जोडणे, एकमेकांबद्दल आस्था निर्माण करणे आणि सत्याचा शोध घ्यायला प्रेरित करणे हे थोर कवींचे काम असते. ज्ञानोबा, तुकोबा आणि नामदेवराय हे वैश्विक कवी आहेत. त्यांचे हे थोरपण सूक्ष्म निरीक्षण, जीवनावरील खोलवरची आस्था, उत्स्फूर्तता, भावात्मकता, अनुभवनिष्ठा, कल्पनाशक्ती आणि चिंतनशीलतेतून आले आहे.
वाचकाच्या मनात कवितेतील शब्द भावना आणि विचार निर्माण करतात. वाचक स्वतःची कल्पनाशक्ती वापरून कवितेची स्वतःच्या अनुभवांशी सांगड घालण्याचा प्रयत्न करतो. जेव्हा हे जमते, तेव्हा शब्दांचे अद्भुत स्वरूप सुखद अनुभूती देते. आपल्याला परा, पश्यन्ती, मध्यमा आणि वैखरी यातील सूक्ष्म भेद कदाचित कळणार नाहीत. स्फोटाचा सिद्धांतही कदाचित कळणार नाही. पण समाधीचे अभंग वाचताना, डोळ्यातून पाण्याच्या धारा वाहताना, नामदेवरायांनी आपल्याला शब्दाच्या देवाशी जोडले आहे. त्या शब्दांसमोर आपण नतमस्तक होऊया.
या संतांच्या शब्दांमध्ये एक अद्भुत शक्ती आहे. ती शक्ती आजही लोकांना प्रेरणा देते आणि त्यांच्या भावनांना स्पर्श करते. त्यांच्या विचारांनी आणि शिकवणींनी आजही आपले जीवन समृद्ध होत आहे.